Slys á sjó

Hefðbundið þýddi „viðhald“ mat og gistingu af þeirri gerð sem sjómenn nutu fyrir fötlun, og lækning þýddi viðeigandi umönnun ef þeir héldu áfram um borð.

Í nútímamáli vísar „framfærsla“ sjómanns á ábyrgðartíma skipseiganda til réttar sjómanns til endurgreiðslu á raunverulegum kostnaði sínum vegna fæðis og gistingar sem er sambærilegur við þann kostnað sem hann átti rétt á á sjó, og „lækning“ er umönnun (þar með talið hjúkrun og læknishjálp) á því tímabili.

Með öðrum orðum, ef sjómaður slasast um borð í skipi, ætti skipseigandi að tryggja að um hinum slasaða sjómanni sé að ræða - og verður að endurgreiða honum allan kostnað sem hann hefur orðið fyrir á þeim tíma sem hann slasaðist.

Kenningin um óhaffærni veitir sjómönnum vernd gegn hættulegum aðstæðum sem þeir ráða ekki við með því að færa áhættuna yfir á skipseiganda. Meginforsenda þessarar fullyrðingar er sú að skipseigandi ber skylda við upphaf ferðar til að útvega starfsmönnum sínum skip sem er sjófært í sjálfu sér, einnig hvað varðar fylgihluti þess og búnað.

Sjómaður getur höfðað mál vegna tjóns sem honum verður fyrir vegna sjóhæfni sinnar.

Jones-lögin veita sjómönnum víðtæk úrræði. Stefnan á bak við þetta úrræði kveður á um að jafnvel lágmarkskröfur séu réttilega lagðar fyrir kviðdóm. Trygging samkvæmt Jones-lögunum, líkt og lögsaga sjóhersins yfir kröfum um framfærslu og lækningu, fer ekki eftir því hvar meiðslin voru veitt, heldur frekar eftir eðli þjónustunnar og tengslum hennar við rekstur skipsins sem siglir á siglingahæfum hafsvæðum.

Jones-lögin innihalda rýmri kröfu um orsakasamhengi sem veitir sjómanni rétt til bóta ef gáleysi, sem vinnuveitandi hans kann að kenna, átti þátt í að valda slysi sjómannsins. Jones-lögin ógilda ekki eða útiloka fyrirliggjandi úrræði sem sjómönnum standa til boða. Þess í stað varðveita þau hefðbundna réttarfarslega kröfu um orsakasamhengi.

Einfaldlega sagt falla allar kröfur um gáleysi sjómanna undir Jones-lögin.